Makulay ang Gabi sa Maynila - isang tula

MAKULAY ANG GABI SA MAYNILA
NI: geronimo martinez

akala natin, pagdating ng gabi
hudyat ng laganap na kadiliman
ngunit tuwing ika'y nasa pusod ng inang bayan
ang gabi ay matinkad na pula

tila anino ng lumalagablab na apoy
na tumutupok sa kung saang ibayo
nagmistulang bahid ng sariwang dugo
umagos mula sa sugat ng langit

tama ang pangitain ni santa lucia
nakinig kaya ang taong bayan sa salita?
hindi mo kailangan ng armas sa digmaan
sapat na ang gutom, kadungisan, at kahirapan


tuyo ang puso at mapapakukunat ang noo
tuwing nakikita ang mga sawimpalad sa tabi
hindi mo alam kung sila'y puting tupa ng Ama
o kung tinatago ang pangil ng itim na lobo


huwag titigan ang mga bituin kung makasisilip
baka mabulag sa paparating na ilaw sa lupa
humaharurot na mga ilaw sayo'y magpapasalangit
ang dilaw ng bituin ay di nanggagaling sa dyip


ngunit huwag rin dumako sa silong na madilim
kung saan ang bughaw na anino'y itim na rin
walang makaririnig o dudulog sa iyong pagsigaw
harapin man ang saradong pintuan ng husgado


dinig ang bawat yabag sa kulay abong eskinita
umaalingawngaw ang bawat tapak sa sementong sahig
maririnig kung biglang may nagmadali ng lakad
sasaby dito ang tibok ng iyong pagaalanganin


sa mauulit, mag-ingat sa pagtawid ng kalsada
kung saka-sakaling papunta ka sa P.Faura
ang mga kulay ng Maynila'y huwag gaano alalahanin
baka ang holdaper sa likod mo'y di agad mapansin.

Tadzio - a poem inspired ny "death in venice" by thomas mann

Tadzio
by: geronimo martinez


tell me again of that fair youth
whose eyes reflect perfection divine
with but a glance i was enamored
by no less than an arrow from Eros' bow

such beauty, such captivating allures!
but to reach out and grab these far-flung stars
alive and shining in this wonderful boy
it would better me to rather seek death!

there is no evil nor perverse desire
only the spark of flaming passion
he gave life to an otherwise waning soul
tell me then if this is not the work of angels

my heart beats violently, my soul ablaze!
and yet this ideal being, i cannot touch
impossible to attain the sweet nectar of youth
leaving the seeker to gaze from a distance

what crueler fate, i ask you?
to be given a glimpse heaven through this boy
and yet be denied to taste the bliss it brings!
akin to a bittersweet tragedy fit for a sadist!

and i am left with nothing but thievery
stealing fleeting glances of his smile...
and for one moment in eternity, he glanced back
eyes meeting firstly, then a nervous boyish grin...

maybe...just maybe...i could...

yet the mistress is fickle to her slaves.



-inspired by Death in Venice by Thomas Mann



cge, dapat nag aaral aq for midterms...pero instead i write a gay poem...hmmm i need to sort out my priorities...